Na ka ‘humbur’ një fjalë

Duart i dridheshin, ndërsa mundohej të fuste në qese dy shishe ujë. Ishte një burrë ndoshta rreth të 60-ve, por dukej i vrarë në fytyrë, më shumë sesa vitet, që mund të mbante mbi kurriz. Ah, po, kurrizin e kishte të kërrusur, ndoshta si vetë jeta në të cilën i ishte dashur të shkelte. Emrin as nuk ja di, e as nuk ja mësova kurrë. Ndoshta isha shumë e zënë për të marrë atë çfarë kërkova, për t’u larguar sa më parë nga ajo tavolinë e vogël me të cilën ai fitonte bukën e gojës. ‘Koha e Migjenit’, duket se po përqafohet dhimbshëm me ditët tona,’ mendova. Më erdhi keq, kur çaloi teksa bëri dy hapa për të marrë dhe dy shishe dhallë me kripë që i kërkova. “A u lodhe?” e pyeta, me një zë që nuk di pse, dukej sikur isha e zënë në faj. Ai ngriti kokën dhe më pa në sy. “Për at Zot, boll u lodha. Po ti falemners që m’pyete.” E pashë që fytyra ju çel, e më tha dhe një herë ‘falemners’. Zot – thashë me vete sa pak duam për të ndryshuar ditën e dikujt. Një fjalë e mirë: faleminderit dhe ndoshta dhe një: të lutem. Sa më shumë ditë kalova në Tiranë, aq më shumë u binda se njerëzit, më shumë se kurrë kishin nevojë për një fjalë të mirë. Një hije tensioni dhe stresi dukej sikur i kishte kapur në çark shqiptarët. Sikur ishin të zënë prej gryke e nuk mund të nxirnin asnjë fjalë.

 

DSC00099.JPG

E kam thënë dhe stërthënë, dhe do të vazhdoj ta them gjithmonë: unë e dua Tiranën! E di, ndoshta dhe ju kam mërzitur më këtë. Kam përshtypjen se unë s’do të jem 100 % me këmbët në Holandë, por tashmë s’do të jem më as dhe 100% në Tiranë. Nuk di pse ka pak kohë që jam bërë e huaj, më duket se dhe vetë Tirana ime nuk më njeh më. Ndryshe nuk të të kishte shkarkuar një javë vetëm shi; sikur e kisha marrë me vete. E, megjithatë Tirana ime dukej tepër e lodhur këtë rradhë. Ndoshta dhe unë e pashë më mirë, pashë m’u në zemrën e saj. Makiazhi që vinte cdo ditë në fytyrë, nuk ja fshihte brengat e shumta që mbante. Edhe kësaj rradhe Tirana ime kishte ndryshuar shumë shpejt fytyrë. Ja ndjeje dhimbjen që në hyrje të saj.

 

DSC00063.JPG

“Jeta është burim gëzimi, por aty ku horrat pinë me të tjerët, aty të gjitha janë burime të helmuara,” – thotë Nicja në librin e tij “Kështu foli Zarathustra”. Kjo fjali nuk di pse më erdhi në mendje teksa mora një mëngjes autobusin e unazës. U shtyva dhe unë si gjithë të tjerët, pasi nuk mund t’ja lejoja vetes ta humbja atë autobus: nuk kisha kohë. Por, si për inatin e kohës sime, m’u desh më shumë se 30 minuta për të shkuar, nga stacioni i Ali Demit deri te spitalet. Përmes xhamit të veshur me avull, arrija të shikoja dhe makina të shtrenjta, me njerëz të kollarisur që i zinin rrugën autobusit tim. “Këta do të jenë vallë ata që kanë helmuar burimet,” mendova. Megjithatë, ngaqë i kam premtuar unit tim që do të mendoj pozitivisht, nuk e dhashë veten dhe u perpoqa të mos isha nervoze e, as të mos grindesha kot me pasagjerët. Por, pasi m’u desh të bëja një javë të tërë të njëjtën rrugë, m’u sos durimi. Nuk mund ta kuptoja se pse autobusi im ecte aq ngadalë për të ‘kapur’ cdo semafor të kuq që mund të gjente. Nuk mund të duroja as faktin që shoferi priste derisa ndonjë nga pasagjerët ‘VIP’ – shokë të të njëtit lloj – të mbaronte farat e lulediellit, dhe pastaj të niste autobusin. Nuk mund të duroja as faktin, që shoferi në një ditë të bukur me diell, ndaloi autobusin në orën 3 fiks, mori xhaketën dhe doli jashtë: ‘Unë e mbarova turnin.’ – tha dhe fiku motorrin. Mbeta pa fjalë. Një mendje më thoshte: merr një taksi dhe ik nga sytë këmbët. Një mendje tjetër më thoshte që të prisja deri në fund të asaj tragji-komedie. Më ishte mbledhur një lëmsh në fyt, e fytyrën ma kishte mbuluar inati. I kisha premtuar nënës sime se do të isha së më parë pranë saj në spital, por nuk e kisha parashikur se duhej të prisja edhe 15 minuta më shumë, derisa të vinte shoferi tjetër, të thithte dhe dy –tre herë cigaren e pastaj të niste autobusin, sikur s’kishte ndodhur asgjë. Kur sytë më ishin veshur nga mëria dhe duart i kisha bërë grusht – nuk dija se cfarë do të bëjë me to – dëgjoj zërin e një djali të ri, që kërkonte të shikonte nëse kisha marrë, apo jo biletën. E inatosur i tregova letrën që mbaja në dorë dhe doja t’i thoja gjithfarë kishte ndodhur, por pastaj mendja ime foli sërish: ‘Lere fare, cfarë do të ndryshosh?! Kështu ka qenë për herë e, ndoshta edhe për një kohë të gjatë, kështu do të jetë. Sa shpejt harrove! Ti neser do të ikësh, rri urtë e mos bëj zë!’ më urdhëroi ajo. Zbrita pa arritur të thoja asgjë.

DSC00130.JPG

Teksa ecja, e bluaja në kokë mendimet që s’më linin të qetë, pashë sërish atë burrin që bleva ujë ditën e parë. Kësaj rradhe nuk i thashë më asnjë fjalë të mirë. Sa kisha ndryshuar në një javë! Në ato çaste isha bërë dhe unë njëlloj si ai. Më dukej sikur gjithçka kërkonte me zor që të më kthente në një mekanizëm pa shpirt. Pikërisht në ato çaste kisha dhe unë nevojë për një fjalë të mirë. Pashë rreth e rrotull meje, të gjithë ishin të zënë duke kërkuar të njëjtën fjalë… E, Nicja thotë sërish: “Shteti, ku vetëvrasja e avashtë e të gjithëve quhet jetë.” Nëse do t’ju duken të ashpra këto fjalë; nuk janë të miat. Do të doja shumë t’i kisha thënë vetë më parë. Nëse do t’ju duket i ashpër ky shkrim, provoni udhëtoni një javë, me autobusin e unazës në Tiranë; transport publik.

 

Nga Teuta Metra

https://www.facebook.com/metra.teuta/

Teuta Metra

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s